Australia rzuca ratunek dla sektora niklu, światowy przemysł nadal wymaga poważnej operacji

Australia rzuciła ratunek dla swojego przedsiębiorstwa wydobywającego nikiel pod presją, jednak odpowiedź w sprawie zapewnienia jest raczej środkiem tymczasowym niż podstawowa procedura chirurgiczna niezbędna, aby światowe przedsiębiorstwo niklowe stało się niedoświadczone i brudne.

Australijska minister zasobów Madeleine King wprowadziła nikiel do wykazu kluczowych minerałów. Jest to przepustka, która pozwala przedsiębiorstwu uzyskać prawo dostępu do elementu o wartości 4 miliardów dolarów australijskich (2,7 miliarda dolarów) w ramach finansowania władz federalnych, którego celem jest zwiększenie ilości minerałów niezbędnych do transformacji elektroenergetycznej.

„Przewiduje się, że międzynarodowe wydatki na nikiel pozostaną bardzo niskie do 2024 r. i powinny utrzymywać się przez wiele lat, aż nadwyżka niklu na rynku zostanie skorygowana” – stwierdził King w oświadczeniu z szesnastego lutego.

„W międzyczasie naraża to na ryzyko większe kwiaty niklowe w Australii” – dodała, zauważając, że w związku z zamknięciem grudnia w Australii sześć kwiatów niklowych w Australii wprowadziło cięcia w produkcji lub weszło w fazę ochrony i przywracania.

Australia jest piątym co do wielkości producentem niklu na świecie, a obecne spadki cen sprawiły, że znaczna część przedsiębiorstwa stała się nierentowna.

Największa na świecie firma wydobywcza, BHP Billiton (Grupa BHP), oświadczyła 15 lutego, że zaksięguje niegotówkowy koszt utraty wartości swojego przedsiębiorstwa niklowego w Australii Zachodniej o wartości 2,5 miliarda dolarów.

Międzynarodowy referencyjny ładunek niklu na Londyńskiej Giełdzie Metali (LME) zamknął się 16 lutego na poziomie 16 356 dolarów za tonę, co oznacza wzrost o 3,2% w stosunku do najniższego od początku roku poziomu 15 850 dolarów osiągniętego 7 lutego.

Jest to najniższa stawka na podstawie tego, że w kwietniu 2021 r. cena niklu na LME utrzymywała się w trendzie spadkowym, na podstawie danych z 8 grudnia 2022 r., kiedy osiągnęła 33 575 dolarów za tonę.

Zwiększone dotacje z Indonezji to nędzne opłaty za nikiel, ponieważ w Azji Południowo-Wschodniej udało się rozszerzyć produkcję subtelnego i półrafinowanego niklu, ogólnie rzecz biorąc po powrocie zakazu eksportu niegotowanego niklu, co z kolei doprowadziło do dużych chińskich funduszy w nowych zakładach przetwórczych.

Na tym właśnie polega problem z niklem.

Jak podzielić rynek

Obecnie do produkcji stali nierdzewnej wykorzystuje się około sześćdziesiąt pięć procent niklu, jednak przewiduje się, że udział ten spadnie w nadchodzących latach, ponieważ większa część stali jest wykorzystywana do wzmacniania akumulatorów, które mają zostać zamienione na samochody napędzane elektrycznie i wytwarzanie energii odnawialnej.

Duża część niklu produkowanego w Indonezji wiąże się z dużą emisją gazów cieplarnianych i jest w dużym stopniu oparta na technologii wytwarzania energii elektrycznej ze spalania węgla w energochłonnym procesie wytapiania.

Australia pragnie rozróżnienia światowych przedsiębiorstw niklowych na te, które produkują nikiel przy niewielkim lokalnym wpływie pogody, i te, które tego nie robią.

Innymi słowy, nikiel, który jest bardziej przyjazny dla środowiska, pragnie uzyskać opłatę najwyższej klasy w porównaniu z dodatkowymi metalami zanieczyszczającymi, które są produkowane w Indonezji i przetwarzane na towary takie jak baterie w Chinach.

Pytanie brzmi: jak skutecznie zrealizować rynek dwupoziomowy i kto zapłaci nieuniknioną opłatę dodatkową?

Londyńska Giełda Metali (LME) nie wydaje się obecnie spieszyć z wprowadzeniem w życie dwustopniowego gadżetu dotyczącego niklu i innych metali.

Użytkownicy końcowi metali przejściowych, tacy jak producenci samochodów, również wydają się niechętni podążaniu tą drogą.

Z ich punktu widzenia jest to zrozumiałe. W salonie może być bardzo trudno przekonać rozsądnego konsumenta, aby wydał kilka tysięcy dolarów więcej na ten sam samochód wykonany z „zielonego” metalu.

Ten potencjał, który rządy, szczególnie na rozwiniętym Zachodzie, mogą dodatkowo forsować w celu wprowadzenia tej zmiany.

Decyzja Australii, aby pomóc swoim górnikom niklu, jest tymczasową odpowiedzią, która wymaga rozwiązania długoterminowego.

King zdaje sobie z tego sprawę, gdy mówi, że Australia „prowadzi istotne dyskusje ze światowymi odpowiednikami w USA, Kanadzie i UE, aby upewnić się, że nadmierne wymagania stosowane w przypadku wydobycia i produkcji niklu oraz innych kluczowych minerałów w Australii znajdą odzwierciedlenie w przyszłych cenach w Australii”. rynki światowe".

Powyższy cytat jest sposobem, w jaki rząd ogłasza swoje ambicje stworzenia mechanizmu regulacji, podatków i wydatków na emisję dwutlenku węgla, który podniesie oskarżenia wobec australijskich rywali z branży górniczej zanieczyszczających środowisko i podważy wpływy produkcyjne Chin.

W pewnym momencie świat zachodni będzie musiał się zastanowić, czy w rzeczywistości chce, aby łańcuch dostaw energii elektrycznej, który charakteryzuje się słabą lokalną pogodą, miał wpływ na Chiny i ogólnie je wykluczał.

Jeżeli podejmie taką decyzję, musi ustalić, w jaki sposób za nią zapłacić.

Ostatecznie w ten czy inny sposób spadnie to na kupującego. Sztuka polega na tym, aby albo przekonać opinię publiczną, że jest to właściwe, albo zrobić to w sposób, aby mogli tego nie zauważyć.